Las to nie tylko drzewa. Jak dbamy
o zwierzynę w Nadleśnictwie Szprotawa?

Polskie lasy to tętniące życiem ekosystemy, będące domem dla niezliczonej liczby stworzeń. Gwałtowny rozwój cywilizacji zachwiał odwieczną równowagą i reguły rządzące naturą,
co bezpośrednio wpływa na bytujące w nim zwierzęta. Z tego powodu we współczesnym świecie ich liczebność, sposoby opieki oraz możliwości zapobiegania szkodom w uprawach rolnych są ściśle regulowane przez prawo – zarówno polskie, jak i unijne.

Łowiectwo w służbie przyrody

Nowoczesne łowiectwo to przede wszystkim element ochrony środowiska przyrodniczego – tak definiuje je ustawa Prawo łowieckie z 1995 roku. Zwierzęta łowne są dobrem ogólnonarodowym i własnością Skarbu Państwa.

Racjonalnym gospodarowaniem tymi zasobami, w zgodzie z zasadami ekologii
oraz gospodarki leśnej, rolnej i rybackiej, zajmują się wspólnie leśnicy oraz myśliwi zrzeszeni w Polskim Związku Łowieckim.

Kto mieszka w szprotawskich lasach?

Lasy Nadleśnictwa Szprotawa charakteryzują się dużą różnorodnością fauny.
Do najważniejszych gatunków zwierzyny grubej należą tutaj jelenie, sarny oraz dziki.

W części nadleśnictwa należącej do Borów Dolnośląskich, coraz częściej widywany jest również nasz największy, rodzimy drapieżnik – wilk, którego obecność świadczy o dobrej kondycji i naturalności tych terenów.

Wśród ptaków stałymi mieszkańcami naszych łowisk są przede wszystkim kaczki, których liczebność jest największa wśród skrzydlatych mieszkańców. Ponadto w terenie spotkać można łabędzie, kuropatwy, gołębie grzywacze oraz gęsi, a nieco rzadziej – bażanty i skryte słonki.

Gospodarka łowiecka w praktyce: Koła Łowieckie i OHZ

Na terenie Nadleśnictwa Szprotawa, w obrębie 10 obwodów łowieckich, gospodarkę prowadzi 10 kół łowieckich. Jeden z obwodów został wyłączony z wydzierżawienia – bezpośredni nadzór i gospodarowanie prowadzi na nim nasze nadleśnictwo w ramach specjalnie utworzonego Ośrodka Hodowli Zwierzyny (OHZ). Wspólnym zadaniem kół oraz OHZ jest całoroczna ochrona zwierzyny i mądre zarządzanie jej populacją.

Zielone stołówki, czyli leśne menu dla zwierzyny

Jednym z najważniejszych i najbardziej skutecznych działań łowieckich
jest zagospodarowywanie poletek łowieckich. Są to specjalnie dobrane i uprawiane przez myśliwych oraz leśników fragmenty ziemi wewnątrz lasu lub na jego obrzeżach, na których sadzi się rośliny stanowiące przysmak dla dzikich zwierząt (np. kukurydzę, topinambur czy rzepak).

Działanie to niesie za sobą podwójną korzyść:

1. Wzbogaca dietę zwierząt leśnych o niezbędne składniki odżywcze, zwłaszcza
   w trudniejszych okresach roku.
2. Skutecznie zatrzymuje zwierzynę w lesie, odciągając ją od pól uprawnych,
   co pozwala znacząco zmniejszyć szkody wyrządzane rolnikom.

Współpraca na linii leśnik – myśliwy – rolnik pozwala nam zachować unikalne bogactwo szprotawskiej przyrody, przy jednoczesnym minimalizowaniu konfliktów na styku cywilizacji i dzikiej natury.